Mostrando entradas con la etiqueta Acuarela. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Acuarela. Mostrar todas las entradas

sábado, 2 de junio de 2012

Rompiendo la crisálida



Te observo, completamente absorta en todas esas cosas que tanto te gusta hacer. Casi nunca te das cuenta, pero siempre te observo, hace ya varios años que se ha convertido en la mejor de mis aficiones.

He cambiado el patrón racional de mis sentidos para aprender a conocerte, tu forma de ser activa mi corazón y, simplemente observándote, descubro todo aquello que quieres ocultar al mundo.

Yo he tenido al mejor de los maestros, el tiempo.

Tú intentas ocultarlo, constantemente, pero una vez cada lustro te es imposible, mantienes el techo sobre tus hombros mientras tu piernas flojean y es ese tremendo esfuerzo el que descubre el basto telón que siempre lo oculta todo.

Aparentas fuerte, la mujer más fuerte que nadie haya conocido jamás, feliz, como la carcajada de un niño, me encanta tu sonrisa, todo en tu mundo parece perfecto, pero no me engañas, porque te observo, mis ojos me advierten, piensas lo mismo que cuando te conocí y sólo eras una niña, indefensa en un cuerpo de mujer. No te das cuenta de que siempre te has equivocado, enormemente, eres una mariposa que se empeña en ser gusano... y, en realidad, eres la persona fuerte, feliz y perfecta que llevas en tu coraza.

Y si no me crees, sólo tienes que observarte.

domingo, 12 de junio de 2011

Galicia a miña terra






Galicia a miña terra,
onde meceuse o meu berce e o meu axóuxere cesou,
Onde vagalumes dos campos alumearon meu camiño,
onde se alimenta o meu miolo e énchense os meus pulmóns,
Onde atopei bicos doces en beizos ben salgados.

Terra onde chuchameles e xestas tinguen de amarelo campos,
Onde fentos tapizan montes e a saraiba decoran a rúa,
Onde as meigas son veciñas e as ánimas mestúranse coa néboa,
Onde tódalas doenzas cúranse no mar.

Galicia a miña terra e sempre o meu fogar